Een knallend begin van 2008

Met zo’n 30 mensen staan we op een balkonnetje met champagne in de hand. Nog 10 tellen te gaan en dan begint 2008. Met uitzicht op de brug tellen we met heel Sydney af en knallen we letterlijk het nieuwe jaar in.

We zijn getuige van het spectaculaire vuurwerk, dat je elk jaar in het journaal ziet. Nederland moet nog 10 uur wachten maar bij ons is het nieuwe jaar al begonnen en aan alle kanten zien we kleuren en knetters. De eerste 10 minuten van 2008 brengen we door met oooo’s en aaaaaa’s en kijken we uit op alle lichtjes van de vele bootjes in de haven en het vuurwerk dat maar door blijft knallen.

Kerst vieren in de zon blijft een beetje onwennig voelen als echte hollanders. Ook al is Sydney helemaal gehuld in kerstballen en bomen en zien we Santa Claus regelmatig op straat, de kou, de kachel, de kaarsjes en ons kerstgevoel ontbreken hier. We hebben een feestje van het werk waarbij we met zijn allen een helm opzetten en ons wagen op de kart baan. Het is even wat anders dan fietsen, maar het gaspedaal bevalt wel en we scheuren heerlijk door de bochten over het parcour. Na deze fanatieke bezigheid heeft de opperchef van het restaurant voor een echt kerstmaal gezorgd en smullen we hier met zijn allen van.
Met Salam gaan we op Eerste Kerstdag naar het strand. Bondi Beach is een van de populairste stranden in de wereld en de surfgolf schijnt hier erg goed te zijn. Samen met onze collega Salam uit Bangladesh maken we een wandeling langs de kust en lopen we van het ene mooie strandje naar het andere. Voor Salam is het de eerste keer dat hij de zee aanraakt en het is prachtig om te zien hoe hij ervan geniet.

Elke keer als we langs het water lopen kijken we naar de bootjes en krijgen we erg veel zin om te zeilen. Als echte zeilliefhebbers lonkt het water, maar het lijkt niet erg makkelijk om een zeilbootje te kunnen huren. We hebben mazzel, want Steven raakt tijdens het werk aan de praat met een Nederlands stel die een bakkerij runnen in Sydney. Ze nodigen ons uit om mee te gaan naar hun watersport vereniging…..Als we hier aankomen mogen we gelijk mee om een wedstrijd te zeilen. Onze kapitein is zo’n 80 jaar oud en heeft net een nieuwe heup. Samen met zijn zoon zijn wij de bemanning. Steven en ik worden aangewezen als de fokkenisten en zo zeilen we de hele middag tussen de Harbour Bridge en de oceaan.

Na al het harde werk in Una’s restaurant vinden we dat we wel een paar vrije dagen hebben verdiend. Het lijkt ons leuk om in Melbourne te kijken en via internet boeken we onze vliegtickets. Ook weten we tickets te bemachtigen voor de kwartfinales van de Australian Open.
Op de Nederlandse Ambassade in Bangkok ontmoetten we vorig jaar in maart heel kort een stel uit Melbourne. De Nederlandse Nicole en de Australische Josh waren op huwelijksreis en ookal klesten we maar een minuut of 10 met elkaar, aan het eind vanhet gesprek wisselden we emailadressen met elkaar uit. Dus sturen we ze een email met de vraag of ze zin hebben om een kop koffie te drinken als we in Melbourne zijn. We krijgen al snel een enthousiaste mail terug dat ze die kop koffie wel zien zitten maar dat we ook gerust bij hun mogen logeren.

We vliegen zo’n 1000 kilometer van Sydney naar Melbourne en pakken daar de trein. Nicole en Josh staan ons op te wachten en we rijden gelijk naar een prachtig plekje aan de kust waar we eerst gezellig een kop koffie met elkaar drinken. Vervolgens verkennen we de Mornington Peninsula waar ze wonen. We maken een prachtige wandeling naar een van de zuidelijkste puntjes van het vaste land van Australie waar de golven heerlijk ketsen tegen de rotsen. Als we aan het eind van de middag teruglopen springen de kangaroes vrolijk om ons heen. Terwijl Josh na het weekend weer aan het werk moet, laat Nicole ons de leukste straatjes en plekjes van Melbourne zien.

Op dinsdag rijden we met de trein naar de Rod Laver Arena waar het tennisspectakel aan de gang is. Bij aankomst worden we verwelkomt door twee muzikale tennisballen en als ze horen dat we uit Nederland komen spelen ze : Tulpen uit Amsterdam voor ons. Het dagprogramma ziet er veelbelovend uit. We beginnen met de wedstrijd van de “woodies’ die in het seniorentoernooi meedoen. Dan gaan we het grote stadion in waar Jankovic het opneemt tegen Serena Williams. Het is geweldig om de harde klappen van de fanatieke dames te volgen en de sfeer in het stadion is erg leuk. Het stadion vult zich langzaam op met 15.000 mensen en vanaf elke stoel heb je perfect uitzicht op het veld. Jankovic wint en de Serven zijn blij, maar de dag is nog niet over. Een kwartier later laat Nadal, de nummer twee van de wereld, zich zien en speelt hij tegen de Fin Nieminen. De knallen tegen de ballen schijnen nog veel harder te kunnen dan bij de dames en we hebben af en toe moeite om het snelle spel te kunnen volgen. Nadal laat zich nog niet naar huis sturen en wint de partij. Ook wij gaan nog niet naar huis want de Williams Sisters spelen een dubbel tegen twee chineze dames. Het wordt een derde set en de sfeer op court 2 wordt steeds fanatieker, wanneer de chineze toeschouwers volledig achter hun land gaan staan. De Australiërs doen dit voor de zusjes uit Amerika wordt het een prachtige afsluiter van onze dag op de Australian Open.

Met Nicole en Josh is het ontzettend gezellig. We vinden het allevier wel bijzonder dat we elkaar in Thailand zo kort hebben gezien en dat er nu een echte vriendschap is ontstaan. We raken niet uitgekletst en maken er een late laatste avond van.
Na heerlijke dagen bij Josh en Nicole wordt het weer tijd om terug te vliegen naar Sydney. Terug naar ons huisje en weer hard aan het werk………

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie