Op zoek naar woonruimte en een baantje

“Pieter speaking”
“Hello this is Steven. I think we can speak Dutch….”
“Uh yes we can.”

“Wij hebben jouw nummer gekregen van de redacteur van de Vara. Hij vertelde ons dat jij een restaurant hebt in Sydney. Ik en mijn vriendin komen over een paar dagen op de fiets aan in Sydney en we zijn op zoek naar een baantje voor de komende 6 maanden.”
“Oke kom maar langs als je in Sydney bent, dan zal ik kijken wat ik voor jullie kan doen.”

En zo lopen we op een zondagochtend door de stromende regen richting het restaurant van Pieter van Rijn. Als we aankomen is het binnen behoorlijk vol, maar Pieter maakt tijd voor ons en we nemen plaats in de hollandse bar die boven het restaurant gelegen is. Het sollicitatiegesprek gaat niet echt over het restaurant. Pieter stelt vragen over de reis en we gaan alle landen bij langs. Hij fietst zelf ook graag en er komen mooie verhalen over de tafel. We vertellen dat we de komende 6 maanden in Sydney zijn om te werken, zodat we geld kunnen sparen voor de terugreis.
Een dag later belt Pieter ons met het nieuws dat we kunnen starten en nog een dag later word ik verwacht voor mijn eerste werkdag in Una’s Restaurant.

Terwijl ik sinds meer dan 2 jaar vrijheid weer voor het eerst aan het werk ga, gaat Steven op zoek naar woonruimte. Sydney is een plek waar veel backpackers en studenten vertoeven dus er moet toch iets niet al te duurs te vinden zijn. Op een lantaarnpaal vindt Steven een briefje waarop woonruimte wordt aangeboden. Hij belt het nummer en de volgende dag gaan we kijken. We kunnen kiezen uit 2 verschillende units die er beide leuk uitzien. We kiezen voor de goedkoopste optie, zodat we makkelijker kunnen sparen. Het is een leuke unit met een eigen keukentje en een groot raam dat uitkijkt op de levendige straat.

We verlaten het huis van Rob en fietsen over de Harbour Bridge naar het centrum van Sydney. Sydney blijkt niet een echte fietsstad te zijn, er is geen fietser te zien, en tussen al het verkeer kronkelen we ons een weg naar onze nieuwe woonstek. Met 30974 kilometers op de teller voel ik mijn velg op het asfalt duwen…….een dik stuk glas maakt lekke band nummer 8 een feit. Onder het bord van ‘Lacoste’ en tussen alle andere hoogbouw klikken we mijn tassen eraf en zetten we de fiets op de kop. Met een nieuwe binnenband fiets ik het voorlopig laatste stukje.

Als we onze tassen hebben uitgepakt gaan we ons nieuwe buurtje een beetje verkennen. We lopen langs een fitnesscentrum en nemen een kijkje. We komen als 2 nieuwe leden weer naar buiten en kunnen ongelimiteerd gebruik maken van alle facaliteiten. Het zal wel even wennen worden dat we de komende 6 maanden niet meer op de fiets zitten en om onze conditie op peil te houden lijkt het fitnessen ons een goed plan.

Una’s bevindt zich op 2 locaties en is van oorsprong een oostenrijks/ duits restaurant. We zien op een avond heel wat schnitzels voorbij komen en er lopen zelfs een paar collega’s in lederhosen. De aussies houden wel van deze keuken en de gezelligheid in het restaurant en het restaurant wordt druk bezocht. Steven mag ook al snel aan de bak en hij wordt ingewerkt in de keuken. Hij is de hakker, de snijder, de afwasser, de salades in elkaar flanser en schnitzels bakker.
Ik word eerst ingewerkt op de kassa en tik op een avond heel wat rekeningen uit en er rollen heel wat dollars door mijn handen. Verder ben ik de telefoonopneemster en naast het beantwoorden van alle brandende vragen neem ik ook de take-away bestellingen op.

Meestal werkt Steven in het ene restaurant en ik in het andere, maar soms werken we ook samen en zijn we collega’s. Na 2 jaar fietsen loopt ons teamwork natuurlijk gesmeerd. Verder werken we in een erg gezellig internationaal team. Naast Duitsers en Oostenrijkers hebben we ook collega’s uit Frankrijk, Nieuw-Zeeland, Slowakije, Nepal, Polen, Australie, China, Bangladesh, Ierland en Hongarije. We maken heel wat uren en al snel werk ik ook in de bediening.

Onze vrije tijd brengen we veel buiten door. Het begint lente te worden in Australie en de temperatuur stijgt regelmatig boven de 25 graden. Vanuit ons nieuwe huisje lopen we zo via de botanische tuin en langs het water naar het Opera House en staan we in het hartje centrum.
Verder zijn we wel 5 of 6 keer in de week te vinden in het fitnesscentrum. Het voelt goed om even een uur flink aan de conditie te werken en om lekker te zweten.

We krijgen vaak de vraag of we na alle vrijheid wel weer in het normale leven kunnen deelnemen. Voor ons lijkt het geen probleem te zijn. We hebben beide erg veel plezier in het werken en daarnaast genieten we van onze vrije uren. Het is heerlijk om weer even een vaste plek te hebben, na alle campings, hostels en andere onderkomens. Wij zien het wel zitten om de komende maanden in Sydney te verblijven.

 

 

 Reageer jij als eerste?

 

Geef een reactie